|
|
||
Nu verkrijgbaar via Emigratieboek.nl: Van polder tot Rockies
Ook leuk: "Emigranten en spijtoptanten vertellen over hun grote avontuur"
"Het enige Nederlandstalige handboek voor emigreren naar Canada"
|
In oktober 2004 hebben we ons dossier naar de ambassade in Berlijn verstuurd. Dit was het einde van een periode van vertalen, documenten opvragen, formulieren invullen e.d. Onze zomer van 2004 had in het teken gestaan van deze zaken en nu was dat voorbij. De hele tijd heerst de gedachte: als het dossier maar eenmaal weg is, dan keert de rust weer een beetje terug. Nou vergeet het maar. Vanaf het moment dat het pakketje weg was zijn we door allerlei emoties gegaan. Onzekerheid overheerst. Je groeit naar een bepaalde vastberadenheid toe, maar het is nog niet meteen mogelijk dit in actie om te zetten. Fijn is het om met andere mensen in contact te komen die in hetzelfde schuitje zitten of daarin hebben gezeten. Een beetje oriënteren hier en daar en contacten leggen, naar potentiële werkgevers speuren e.d. Meer kun je niet doen. En dan is daar na het lange wachten het moment aangebroken dat de zaken gaan lopen en er van alles op je afkomt. In oktober 2005 kregen we de oproep voor de medische keuring, in november kregen we het verzoek om de paspoorten op te sturen. De paspoorten kwamen in december 2005 terug voorzien van het visum en in maart 2006 zijn we met z'n allen overgegaan.
Tijdlijn: De beslissing Persoonlijk heb ik altijd het idee gehad dat ik niet in Nederland wilde blijven wonen. Of mijn gemengde afkomst (Nederlands-Indisch) daar iets mee te maken heeft, durf ik niet met zekerheid te zeggen, maar aannemelijk is het wel. Nederland staat bekend als een sociaal land, maar ik ben daar niet zo van overtuigd. Ik vind Nederland erg veranderd de laatste jaren en minder sociaal aan het worden in de maatschappelijke zin van het woord. De behulpzaamheid lijkt, in ieder geval in de stedelijke gebieden, wel van het straatbeeld te verdwijnen, er overheerst een gevoel van voor wat hoort wat mentaliteit. En dan bedoel ik in de algemeniteit. Interesse voor andere culturen speelde al vroeg in mijn leven een belangrijke rol. De in mijn ogen meer socialere maatschappij van Canada en de echte 'meltingpot' die het is heeft een sterke aantrekkingskracht op mij. Het feit dat Canada in tegenstelling tot Nederland en veel andere Europese landen een iets meer succesvol integratie en immigratie beleid heeft, draagt hier in grote mate aan bij. Het enige wat jammer is in dit opzicht is het tot nu toe falende beleid betreffende de oorspronkelijke bevolking van Canada; de First Nations, de Metis en de Inuit. En het feit dat immigranten die in Canada aankomen met goede diploma’s nog steeds door allerlei molens moeten om hun beroep hier te kunnen uitoefenen. Canada is echter een land van immigranten bij uitstek. Het wordt gestimuleerd dat de mensen die hun land binnenkomen hun afkomst en cultuur hoog houden maar dwingen tegelijkertijd respect af voor de regels en cultuur van Canada. Dat dit werkt blijkt uit het feit dat een hoog percentage immigranten na een aantal jaren in Canada kiest voor het Canadees burgerschap. Of wijzelf daarvoor zullen kiezen, is echter nog niet duidelijk. Dit heeft te maken met een soort van definitief banden doorsnijden met Nederland en daar zijn we op het moment dat ik dit schrijf nog niet aan toe. We hebben het momenteel goed in Canada, maar zijn van binnen nog echte Nederlanders. De tijd zal het leren of dit zal gaan veranderen.
Eén van de belangrijkste beweegredenen is echter de enorme, overweldigende schoonheid van het land (en het continent). De lucht is schoon, er is ruimte (en dan bedoel ik ook echt ruimte!), er wonen niet teveel mensen op elkaar, de mensen zijn over het algemeen ontzettend aardig en lijken af en toe nog echt te weten wat normen en waarden zijn (alhoewel dit enigszins genuanceerd kan worden, daar het soms ook weer overkomt als superbraaf ….. of is dat weer dat Nederlandse in ons?). In sommige opzichten lijkt de maatschappij hier af en toe wel 50 jaar achter te lopen. Dit kan in sommige aspecten (zoals zeker zal worden belicht verderop in ons verhaal) vervelend werken, maar in zin van een sociale maatschappij is het af en toe een verademing. Ik kan de keren niet tellen dat wij verbaasd hebben staan kijken vanwege de vanzelfsprekendheid waarmee men elkaar hier te hulp schiet.
Begrijp ons niet verkeerd hoor, we zijn niet naar Canada gegaan met het idee dat daar alles goed is, zeker niet. We denken (hopen) alleen dat onze persoonlijke levens verrijkt kunnen worden door deze stap. Het gebied waar we zitten (the Foothills ten zuidwesten van de stad Calgary) trok ons aan vanwege het klimaat, de schone lucht, de sterke economie in Alberta en de ligging ten opzichte van de Canadian Rockies. Wanneer we kunnen, gaan we de bergen in om te snowshoeën, snowboarden, hiken, fietsen of om gewoon te genieten van de prachtige natuur. Af en toe gaat de tijd te snel en moeten er allerlei zaken geregeld worden, maar dat is overal, het maakt niet uit waar je woont. Er blijven altijd verplichtingen die moeten worden nagekomen, maar we hebben het idee dat we er een aardige balans in beginnen te vinden en dat bepaalt voor ons de meerwaarde van deze plek op de aardbol.
|
|||||||||
De
'droom' woonplek van The Zwikker family.......